Ég á það til að gagnrýna sjálfa mig sem móður og þá sérstaklega þegar ég er ákveðin við Agnesi, aðallega vegna viðbragða hennar ef hún verður sár. Þetta kallast þó bara uppeldi og hún er á aldri þar sem börnin reyna að fara út fyrir öll möguleg mörk.

Einn morguninn var ég eitthvað stressuð og Agnes ekkert að hlusta á mig svo að ég var eitthvað að hasta á hana og hún fór að vatna músum með krókódílatárum. Ég keyrði hana á leikskólann og hún var ósátt við mig þegar ég fór. Mér leið illa í hjartanu allan daginn og ákvað að þegar ég myndi sækja hana þá ætlaði ég að hrósa henni og segja eitthvað fallegt og uppbyggjandi.

Á heimleið lækkaði ég í útvarpinu, lagði hjartað á mælaborðið og sagði: "Agnes mín, veistu að mamma er alveg rosalega stolt af þér, sérstaklega þegar þú bla bla bla bla." Svo endaði ég með kökkinn í hálsinum á að segja: "Mamma elskar þig mjööög mikið!"

Ég var nýbúin að ljúka setningunni þegar það gall í minni aftur í: "Ókei, ertu búin? Hækkaðu þá aftur í útvarpinu!" 

Yður til ánægju, yndisauka (og kannski ráðlegginga..híhí) eru hér atriði úr Kvennafræðaranum, 4. prentun (aukin og endurbætt) 1911. Elín Briem ritaði.

Það er skylda hvers og eins, sem kominn er til vits og ára, að þrífa sig vel. Á hverjum morgni skal því sér um andlit, háls og hendur, og greiða hár sitt og kemba. Nærfötum skal skifta einu sinni í viku og ætti helzt um leið að þvo allan líkamann.

Um sokka skal skifta einu sinni til tvisvar í viku; ef sokkarnir eru rakir að kveldi, er nauðsynlegt annaðhvort að fara í aðra, eða þurka þá yfir nóttina.

Tennurnar er gott að þvo úr volgu vatni á kveldin, og skola munninn innan úr vatni á eftir hverri máltíð.

Hollara er að vera í öðrum fötum á nóttunni en á daginn, og skal þá að kveldu fara úr öllum fötum, og klæða sig aftur í náttkjól eða náttskyrtu.

Til að láta utanyfirföt endazt sem lengst, skal bæði snúa þeim, helzt áður en göt koma á þau, og eftir að þau eru gatslitin, skal setja parta í þau og bæta þau laglega.

Jahá! 

Lengi vel velti ég aldrei fyrir mér Karma hugtakinu. Það var eiginlega ekki fyrr en síðustu ár sem ég fór aðeins að pæla í því, án þess endilega að velta mér mikið upp úr því. Mér finnst gaman að skoða dulræna hluti og ég hef vafrað dálítið um netið til að afla mér upplýsinga.

Upprunaleg merking orðsins Karma er í raun verknaður sem seinna fékk merkinguna örlög sem einhver hefur skapað með verknaði sínum.  Allt sem við gerum, segjum og hugsum eru orsakir sem skapa afleiðingu fyrir líf okkar. Við þurfum að vera fær um að líta upp frá daglegum gjörðum og líta á hvað lífið hefur upp á að bjóða.  Sjá þau tækifæri sem það veitir okkur, líka þegar vandamál og erfiðleikar herja í lífi okkar.

Karma eru því ekki lögð á okkur af yfirnáttúrulegum öflum heldur erum það við sjálf sem sköpum okkur eigið hlutskipti.

Hins vegar verðum við líka að hafa í huga að oft getur þetta samband orsaka og afleiðinga ekki verið augljóst.  Til dæmis er stundum talað um að einhver manneskja virðist lifa í vellystingum og auði þrátt fyrir að hún sé augljóslega að gera slæma hluti eða að manneskja sem er að vinna að góðum hlutum en uppsker aðeins erfiðleika.  Eða þá að börn fæðist í slæmar aðstæður eins og fátækt og hungur og jafnvel fötluð. Þarna getur oft verið erfitt að sjá fyrir sér lögmál orsaka og afleiðinga og þess vegna verðum við að kafa dýpra og skoða heildarmyndina. 

Fólk er líka mjög gjarnt á að líta á ytir aðstæður og gleyma að líta á heildarmyndina. Til dæmis getur barn fætt inn í fátækt og hungur upplifað mun meiri gæfu og gleði en manneskja sem lifir við vellystingar.  Astæður sem börn fæðast í geta orðið þeirra lottóvinningur út í lífið vegna þess að aðstæðurnar kenna þeim að lífið er ekki sjálfsagt, heldur tækifæri. Hvenær er sosum einhver ekki heilbrigður þótt það sjáist ekki utan á honum?

Við höfum öll upplifað eitthvað slæmt sem breytti jafnvel viðhorfi okkar til lífsins, en það skiptir máli að velta sér ekki upp úr því með því að líta á sig sem fórnarlamb þegar hugsað er til baka. Allir sem sögðu þetta við okkur, gerðu þetta eða gerðu ekki hitt, móðguðu okkur eða lítilsvirtu á einhvern hátt. Þetta voru allt bara aðstæður og samskipti fólks sem var misjafnlega statt í þroska og jafnvel átti bágt með sjálft sig og var að breiða yfir það.

Það labbar enginn út í lífið harðákveðinn í því að verða slæm manneskja sem vill skaða aðra og í mínum huga er ekki til slæmt fólk, bara gott fólk sem gerir slæma hluti þegar það er sjúkt á einhvern hátt.

Ég er farin að reyna að temja mér þá lífsspeki að þegar erfiðleikar steðja að og ég hugsa: "Hvern fjandann á ég nú að læra af þessu?", þá þakka ég samt fyrir nýtt tækifæri til aukins þroska. Og einnig þegar virkilega góðir hlutir gerast hjá mér þá fer ég í einhverja óútskýranlega þakklætisvímu af því að ég var að uppskera. Það er mín sýn á Karma, í dag.

Hver er þín skoðun á karma?

Húmor er mjög vanmetið fyrirbæri í sambandi við geðheilsu. Það að hafa húmor fyrir sjálfum sér og mistökunum sínum er oft eina leiðin til þess að halda áfram.

Ég er ljóshærð og líklega vegna þess er fólk duglegt við að segja mér ljóskubrandara. Mér finnast þeir alltaf jafn fyndnir. Fyndnastur fannst mér þó sá sem ég heyrði árið 1992: "Hvað sagði ljóskan þegar hún sá krókódílinn? Vá, Lacoste svefnpoki!" (þeir sem muna eftir Lacoste krókódílsmerkinu)

Einn af kostum þess að vera ljóska er sá að þeim fyrirgefst oft margt sem þær gera eða segja óvart og er ljóskustimpillinn þá rækilega brennimerktur á þær af fólki sem þekkir þær ekki vel. Ég var einu sinni stödd í partýi og þar var "svakalega gáfaður" (að eigin sögn) ungur maður að básúna öllu sem hann vissi um kvótakerfið, öllum í partýinu til leiðinda og ama. Ég hafði akkurat ekkert vit (né áhuga) á kvótakerfinu þá og byrjaði að spyrja hann viljandi heimskulegra spurninga um kvótakerfið til þess að búa til smá húmor í deyjandi stemningu. Gæinn horfði á mig eins og þrífættan fávita og sagði hátt og dólgslega: "Djöfull ertu heimsk!" Mér fannst það ennþá fyndnara að hann náði ekki húmornum. Hinir hlógu með mér en hann hélt að þau væru að hlæja að mér. 

Ég verð þó að viðurkenna að ég á tvö yndisleg uppáhalds real life ljósku-moment sem ég rifja oft upp til að hlæja að. Oftast verða svona moment til vegna orðaruglings eða bara eitthvað sem sagt er í flýti. 

Í fyrra skiptið var ég að vinna hjá Jónunum í Skútuvoginum og var stödd inni í pínulítilli geymslu þar sem geymd var móðurstöð tölvanna í fyrirtækinu. Valgeir "tölvumaður" var að bakstra við eitthvað víradæmi sem stóð upp úr gólfinu og ég spurði: "Er þetta þessi sæstrengur sem allir tala um?" (ljósleiðarinn)

Í seinna skiptið var ég stödd í prentsmiðju að fara að láta prenta út einblöðung (framan og aftan á) í stærðinni A4 sem ég ætlaði að hafa við skírn Agnesar. Þegar ég rétti starfsmanninum geisladiskinn með því sem prenta átti út tók ég sérstaklega fram að það væri mjög mikilvægt að þessi texti og þessi mynd ættu að vera framan á og hitt aftan á blaðinu. Gæinn horfði á mig með augnastærð nálægt undiskálum og sagði: "Það fer bara eftir því hvernig þú snýrð blaðinu!"

Er svo ekki alltaf sagt að "blondes have more fun"...híhíhí 

Átt þú þér eitthvað "ljósku"-moment? Koddumeðða! :)

Sú yngri var í dag skírð Þórdís Björt, í höfuðið á Þórði afa sínum og mér. Gaman er að geta þess að Andri Már (pabbi hennar) er búinn að vera mest hrifinn af Bjartar-millinafninu frá því fórum út í nafnapælingar. Á endanum stóð valið á milli Andreu Bjartar og Þórdísar Bjartar og við urðum smátt og smátt hrifnari af því síðarnefnda. Vsl. kallið hana ekki Dísu! :)

Dagurinn var í alla staði yndislegur í hópi frábærs fólks. Auðvitað hefði verið gaman að slá til svaka veislu með múgi og margmenni en sú stutta er ennþá frekar stygg innan um stóran hóp, skvaldur og hávaða. Trúið mér, við erum að æfa hana í að umgangast alls kyns hljóð og hitta fólk. Þetta kemur smám saman.

Myndir frá athöfninni og veislunni verðar settar inn á síður beggja systranna líklega á morgun. Einnig mun síðan www.krili.andrimar.com breytast yfir í lénið www.thordisbjort.com þegar þið farið inn á fyrrnefndu síðuna.

Agnes spurði mig frá því hún vaknaði í morgun hvað litla systir myndi koma til með að heita en ég þorði ekki að nefna það ef ske kynni að hún myndi óvart segja það fyrir athöfn. Þegar prestinum var sagt nafnið áttaði Agnes sig ekki alveg á því (enda búin að ákveða sjálf nöfnin Agnes eða Sandra) og hún spurði örugglega 20 sinnum í veislunni: "Mamma, hvað heitir litla? Ég er búin að gleyma því!"  Ha ha ha....yndisleg. Hún stóð sig alveg rosalega vel. 

Það að læra eitthvað af lífinu á hverjum degi finnst mér svo spennandi. Þegar ég vakna á morgnana hugsa ég með mér hvað ætli gerist í dag sem ég á eftir að læra af. Svona hef ég ekki hugsað neitt ýkja lengi, a.m.k. ekki með eins djúpri meiningu eins og nú. 

Ég er á ókeypis námskeiði í að hætta að leika Guð. Ég átti það nefnilega til að lifa of mikið í heimi annarra. Það getur vissulega verið kostur stundum að geta lifað í heimi annarra, ef maður vill t.d. setja sig í spor þeirra og skilja þá. Kemur oft í veg fyrir óþarfa ágreining. En að flækja eigið líf inn í annarra líf er ekki sniðugt. 

Þetta lýsir sér t.d. þannig að hafa stundum svaðalegar áhyggjur af líðan ótrúlegasta fólks, missa svefn yfir einhverju sem átti að gerast daginn eftir, vera móðgunargjörn út af misskilningi, velta mér upp úr fortíðinni, halda það að ég viti betur en annað fólk hvernig það á að lifa sínu lífi, reyna jafnvel að grípa inn í líf þeirra og reyna samt að gera öllum til geðs. Ég var iðin við það að búa til heilu leikritin af samskiptum mínum við alls konar fólk áður en ég hitti það, en þessi leikrit urðu svo aldrei frumsýnd, hvað þá endursýnd. Mér til mikillar undrunar fór allt öðruvísi en ég hafði hugsað mér það. Ég náði held ég botninum um daginn þegar einn vinur minn særði mig (að sjálfsögðu með misskilningi) og ég þorði ekki að svara honum strax og segja honum hug minn af því að ég var hrædd um að særa hann! HALLÓ!

Það var ekki fyrr en ég lærði það að það er ekki ég sem stjórna þessu öllu. Það er þarna gæinn uppi, í öllum þeim ólíkum myndum sem við sjáum hann og skynjum og barnatrúin kenndi okkur; þessi gamli með skeggið á skýinu. Reyndar er minn ekki þannig, en það skiptir ekki máli. Örlög mín og annarra eru einfaldlega ekki í mínum höndum.

Með þessa vitneskju á bak við bæði eyrun er ég í dag óhrædd við að vera heiðarleg við alla, öllum stundum, líka sjálfa mig. Umræddi vinur minn verðlaunaði mig sem nagla dagsins um daginn. Það var vegna þess að með nokkurra klukktíma millibili hrakti ég Votta Jehóva par frá dyrum mínum með því að segja "vinsamlegast komið ekki aftur" - og loka hurðinni (ekkert á móti Vottum, þeir eiga bara ekki að gleyma sér í fagnaðarboðskapnum sem missir þá marks. Voru farnir að koma vikulega til mín eins og svæsinn niðurgangur) og í hinu tilfellinu var eitthvað bölvað símafyrirtækið eða tryggingasölumaður að hringja (farin að þekkja númerið) og ég tók upp símann og sagði: "Nei, takk", áður en viðkomandi sagði orð - og lagði á. Þetta hefði ég ekki getað fyrir 3 mánuðum síðan.

Það sem gerist á morgun hef ég ekki hugmynd um, nema náttúrulega það að ég (vonandi) vakna og sinni börnum mínum og sjáfri mér og geri það sem gera þarf. Annað kemur bara í ljós. Ég þarf hvorki að hafa áhyggjur af því, kvíða því, né missa svefn yfir því. Mjög einfalt. Ég held áfram að vera enn betri útgáfa af mér, miklu skemmtilegri og ánægðari með lífið. Ég er enn staðráðnari en áður í að láta alla mína drauma rætast.

Í dag er sautjándi júní. Barnið innra með mér hoppar um af gleði og eftirvæntingu og minnist víðavangshlaupsins og dagskrárinnar við Stapa í Njarðvík. Unga konan innra með mér minnist þess þegar hún fékk ógleymanlegt tækifæri til að skrýðast heiðbláum þjóðbúningi sem fjallkona fyrir 17 árum. Sjálfstæða konan innra með mér minnist þess að bíða eftir kvöldinu og fylgjast með tónleikum í miðbæ Reykjavíkur.

Í dag er það móðirin ég, þessi yfirvegaða með brjóstaþoku og lifandi einn dag í einu, sem fann fyrir hátíðleika og þjóðerniskenndar innra með mér þegar ég sá heilsíðu Landsbankans í dagblöðunum. Langar samt ekkert sérstaklega niður í bæ, aðallega vegna þess að eldri dóttirin er ekki á staðnum til þess að fylla mig barnslegu eftirvæntingunni og löngun í blöðrur, trampólín og kandífloss. Annars værum við pottþétt á leiðinni þangað að finna einkennilega þjóðhátíðardags-ilminn sem umlykur miðbæinn. Þar hittist fólk, brosir og heilsast kumpánlega á meðan stakar helíumblöðrur takast á loft út litlum lófum og grátur heyrist. Þá er keyptur í staðinn röndóttur hjartalaga sleikjó á fimmhundruðkall. 

Þessi dagur er þó fyrst og fremst í huga mér sem afmælisdagur ömmu minnar heitinnar, Jónu Ingibjargar Örnólfsdóttur, sem fæddist þennan dag árið 1911, á 100 ára afmælisdegi Jóns Sigurðssonar forseta. Hún var því skírð í höfuðið á honum og konu hans. Í bernsku minni fórum við fjölskyldan alltaf í kaffi til Ingu ömmu á þessum degi. Hún var eins og íslenska þjóðin: sjálfstæð, stolt, falleg og hafði upplifað miklar hræringar í gleði og sorg; best í heimi!

Gleðilegan þjóðhátíðardag. Megi hann vera ykkur ánægjulegur í alla staði.